Please reload

recente  Posts
laatst
geplaatst

Weest in geen ding bezorgd ... (Philippenzen 4:6)

September 27, 2013

 

Een van de moeilijkste dingen in mijn leven is om stil te staan bij het feit dat ik mijn ogen op God gericht moet houden door alle dingen en stormen heen die op mij af komen. Ik voel me vaak als Petrus die moet leren lopen op het water. De enige manier om dat te kunnen is door mijn ogen op Jezus gericht te houden omdat ik anders wegzink in de problemen om mij heen.

 

Iedere keer moet ik opnieuw dezelfde les leren, namelijk dat God alles klaar heeft staan voordat ik Hem erom vraag en dat alles in Zijn handen is en ik mij nooit zorgen hoef te maken.

Ik ben nogal erg hardleers op dit gebied.

Ik ben eigenlijk een eerste klas zorgen maker, en dat is niet hetgeen wat God voor ogen heeft met mijn leven.

Hoe vaak ik niet tegen mezelf heb moeten herhalen, maak je geen zorgen over de dag van morgen want morgen heeft genoeg aan zijn eigen zorgen is eigenlijk niet meer te tellen.

 

Ik heb geleerd dat God op velerlei wijzen spreekt en werkt. De oplossingen en antwoorden liggen vaak al klaar voordat ik Hem erom vraag, zijn onderweg in de maak of vallen op het moment zelf als een puzzel in elkaar.

En telkens slaag Hij erin om mij sprakeloos en voor verbazing achter te laten door hetgeen Hij voor mij doet. Zijn genade en liefde is enorm groot.

 

Er is bijvoorbeeld een periode geweest dat God regelmatig door een van mijn collega's sprak.

Ik had dat jaar namelijk verteld dat ik een creationist was die geloofde dat God de wereld geschapen had tijdens een gesprek over de evolutietheorie met andere collega's.

Toen werd alles stil en men keek mij toen aan alsof ik van aan andere planeet kwam.

Het interessante was dat ook al vond men dat raar om in deze tijd in zoiets te geloven, men het blijkbaar niet kon loslaten en dat achteraf de gesprekken vaak automatisch terecht kwamen bij geloof en God zonder dat ik daar moeite voor hoefde te doen omdat dit onderwerp steeds zelf door mijn collega's werd aangedragen.

 

In de huidige samenleving wordt je als volgeling van Jezus als een vreemde eend in het bijt beschouwd, of als een echte loser. 
 

Waar die mensen echter niet bij stil staan is dat de kracht die in mij is, en mij ook de kracht geeft om tegen de stroom en de meerderheid in te gaan, het levende bewijs is dat ik juist geen loser ben. 
In Hem zijn wij namelijk zelfs meer dan overwinnaar !

 

Ook een bepaalde collega, een overtuigd atheïst, kon het blijkbaar niet loslaten.

Met regelmaat van de klok stuurde hij mij Bijbelteksten op die ik bij het openen van de mail 's ochtends te lezen kreeg als grap.

 

Zo vond ik eens in mijn mailbox II Kor. 11 opgestuurd:

 

'Ik heb harder gezwoegd, heb vaker gevangengezeten, heb veel meer lijfstraffen ondergaan, ben vaker in doodsgevaar geweest. Door de Joden ben ik vijfmaal met veertig min één zweepslagen gestraft, ik ben driemaal met stokslagen gestraft, ik ben eenmaal met stenen bekogeld en heb driemaal schipbreuk geleden. Eén keer heb ik een heel etmaal op zee rondgedreven. Voortdurend was ik onderweg, bedreigd door rivieren, rovers, volksgenoten en vreemdelingen, in gevaar in de stad, in de woestijn, op zee en te midden van schijngelovigen. Ik heb gezwoegd en geploeterd, vaak zonder te slapen, hongerig en dorstig, vaak zonder te eten, verkleumd en zonder kleren.'

 

met daarbij de volgende vraag:

 

Heeft deze mens soms ook bij onze firma gewerkt?

(het waren toen inderdaad zware werkomstandigheden).

 

Maar vaak waren de Bijbelteksten antwoorden waar ik God de dag daarvoor gebeden had.

Ik betrapte mijzelf er op een gegeven moment zelfs op dat ik 's ochtends bij het aanloggen in mijn handen wreef en bij mezelf dacht 'en laten we nu eens kijken wat God mij vandaag te vertellen heeft.'.

 

Bovendien gebeurde het vaak dat ik dacht; 'maar dat staat er niet', omdat de bijbel teksten in stukken werden opgestuurd waarna bleek dat dit het er effectief zo stond in de Bijbel maar dat ik daar nooit bij stil had gestaan waardoor ik nieuwe inzichten kreeg.

 

God die spreekt door middel van een atheïst die mij Bijbelteksten als grap bedoeld opstuurt.

Dat noem ik nou eens knipoog van God.

 

Het doet me ook denken aan het verhaal van Gideon.

God kwam zijn onzekerheid te hulp door Gideon de opdracht te geven om naar beneden te sluipen om de vijand te bespieden om te horen waar ze het over hadden. De ene soldaat gaf een droom door die hij had gehad (van God) en de andere soldaat gaf de uitleg van die droom. Namelijk dat God hun aan Gideon had overgegeven.

 

De belangrijkste les die ik onlangs heb moeten leren is dat ik God niet mag beperken. Je mag Hem wel je wensen kenbaar maken maar het is beter om Hem geen beperkingen op te leggen omdat je dan niet open staat voor iets beters of anders.

 

Zo moest ik op zoek naar een nieuwe school voor mijn jongste omdat zijn school niet openstond voor kinderen met een handicap. (Hij is autistisch).

 

Mijn zoon is naar die school gegaan omdat ik een cirkel rond mijn woonplaats had getrokken en besloten had dat zijn school zich binnen die straal moest bevinden. Dat dit uiteindelijk een foute school bleek te zijn heb ik uiteindelijk uit schade moeten ondervinden.

Ik had het eigenlijk kunnen weten omdat ik, voordat ik hem kon inschrijven, eerst 40 minuten mocht luisteren naar de onderdirecteur die zijn beklag deed over het feit dat er al zoveel kinderen met leerproblemen waren op 'zijn' school en dat de aantallen hoger lagen dan het landelijk gemiddelde en er volgde nog een aantal statistieken en zelfbeklag.

 

Maar wat er ook gebeurde, het moest die school zijn want het was de enige school met die richting binnen die straal rond mijn huis.

 

Toen ik uiteindelijk wel met mijn hardleerse kop openstond om te luisteren wat God te vertellen had, zat ik tussen twee collega's die mij doorverwezen naar een andere school, iets verder gelegen met dezelfde richting.

 

Je moet hem naar die school doen. Fantastische school, mijn zoon is daar ook naar toe geweest, zei de collega achter mij.

De zoon van mijn zus gaat daar naar toe, zei de andere collega tegenover mij, en hij is er helemaal opengebloeid.

 

Ik luisterde er met een half oor naar. Ondertussen ik aan het bidden wat ik moest doen en aan het wachten op een antwoord. (Dat ik dat antwoord kreeg van mijn collega's waar ik tussen zat, nog wel in stereo ontging mij nog op dat moment).

 

De daarop volgende dagen werden de vragen en de gesprekken over scholen steeds intenser op het werk en de twee collega's bleven maar die school aanhalen.

 

Ik de website van de school bezocht. Pfft, volgens mij is er geen rechtstreekse bus dus heeft het geen zin. De volgende dag kreeg ik van mijn collega te horen dat ze die avond thuis zelf maar naar de website was gegaan en dat er volgens haar wel rechtstreekse bussen waren.

Ik dan maar contact opgenomen met die school, en inderdaad rechtstreekse bussen. Hij kon opstappen voor mijn deur en afstappen op het schoolplein!

 

Vanaf toen mocht ik mij iedere dag verantwoordden tegenover mijn collega's. Of ik al de school had bezocht en contact had genomen, hem had ingeschreven …

 

Dus om van dat gezeur maar af te zijn ik wat in Google maps de route aan het bekijken.

Dat was enkele dagen voor de herfstvakantie en er moest echt iets gebeuren als hij nog van school ging veranderen want daarna moest ik wachten tot na de kerstvakantie.

Enfin, in dezelfde namiddag werd mij duidelijk gemaakt door mijn collega's dat ik niet mocht overwerken en ik ging NU die school gaan bekijken terwijl er een TomTom in mijn handen werd geduwd en naar buiten werd gewerkt.

 

Korte tijd later stond ik op de school. De sfeer en omgeving trok mij onmiddellijk aan en alles klikte meteen.

Op het secretariaat deed ik mijn verhaal, of ik hem nog kon inschrijven.

De directeur was even weg, of ik nog 10 min. kon wachten.

Een kwartiertje later kwam er een joviale man mij tegemoet. Ik heb even nagekeken wat ik van het secretariaat heb opgekregen, zei hij. Er is nog 1 plaats vrij dus als je wilt kun je hem nu inschrijven.

Nog geen 10 min. later was mijn zoon ingeschreven …

 

Drie dagen later begon de herfstvakantie. Ik maakte mij ondertussen wel zorgen hoe hij zich zou moeten integreren in een nieuwe groep. 
Daar wordt normaal gezien altijd aan het begin van een schooljaar werk van gemaakt in de eerste week. Met zijn autisme kon dat misschien nogal moeilijk uitpakken.

 

De herfstvakantie was nog niet eens goed en wel begonnen toen ik werd opgebeld door de klasverantwoordelijke van de nieuwe school. In de week na de herfstvakantie gaan we op driedaagse. Het is een survivalkamp met klimmen en het verkennen van grotten.

Vooral voor teambuilding...

Hoe God alles als in puzzel in elkaar doet vallen, ieder stukje op de juiste plaats op de juiste tijd is ongelooflijk.

 

Acht weken na herfstvakantie ben ik bij het oudercontact zijn rapport gaan halen en had een gesprek met de klasverantwoordelijken.

Het commentaar was dat men steil achterover was geslagen over hoe makkelijk mijn zoon zich in de klas had geïntegreerd en hoe hijzelf ook in de groep was opgenomen. Zeer aangenaam om te zien was hun conclusie.

 

Ik heb mij veel zorgen gemaakt, veel problemen gehad met de vorige school omdat ik God beperkingen had opgelegd. 
Maar uiteindelijk had God alles al klaar liggen voor mij.
Hij heeft gewoon gewacht tot ik klaar stond om wel naar Hem te luisteren en dat moest Hij dat ook nog eens heel duidelijk maken door middel van twee collega's die zelf niets met God te maken willen hebben opdat ik het zou zien.

 

Uit ervaring kan ik nu een ding zeggen.

Jezus is een God vol liefde, genade en geduld. Een liefhebbende vader die klaarstaat voor zijn kinderen.

 

Dat geldt ook voor u.
(PH)

Tags:

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

volg ons
zoek via
Tags
Please reload

archief
  • YouTube Social  Icon
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Weest in geen ding bezorgd ... (Philippenzen 4:6)

September 27, 2013

1/3
Please reload

Please reload